• Papugi

    „ (…)Pióra papug o różnej barwie, są niby kwiaty, których ktoś narwie,” Jan Brzechwa

    Więcej

  • Nasze Ptaki

    Przedstawiamy gatunki, jakie posiadamy w hodowli

    Więcej

  • Ciekawostki

    Rozmiary obrączek, i inne ciekawe i przydatne rzeczy w hodowli

    Więcej

  • Budowa wolier

    Nasze realizacje

    Więcej

  • Ptaki Grzebiące

    Naszą egzotyczną hodowlę dopełniają także Olśniaki himalajskie oraz bażanty.

    Więcej

Rozella tasmańska

Centrum Egzotyki. Papugi, ptaki wodne, zwierzęta hodowlane.Rozella tasmańska/ Rozella kaledońska – Platycercus caledonicus

WYGLĄD:

Rozella tasmańska jest największą papugą z rodziny Rozelli, jej długość ciała osiąga 37 cm.  Niezwykle barwne upierzenie jest ogromnie zadziwiające. Górną część silnego, szarego dzioba okala szeroki, intensywnie czerwony pas. Również oczy otoczone są pojedynczymi czerwonymi piórkami. Niebiesko-fioletowe policzki oraz część podgardla sprawiają, że papuga odrobinę przypomina Rozellę królewską.

Głowę, szyję, klatkę piersiową oraz podbrzusze okrywają intensywnie żółte, piękne pióra, natomiast kark pokryty czerwono-żółtymi łuskami stanowi swego rodzaju granicę, od której paleta barw staje się bardziej urozmaicona. Od tej części dominują ciemniejsze, bardziej stonowane kolory. I tak to, tułów upierzony jest czarnymi piórami o zielonych obwódkach, które tak jak na karku imitują łuski. Lotki piór ubarwione są na niebiesko, fioletowo, czarno oraz ciemnozielono, podobnie jak długi ogon, który poprzedzony jest oliwkową dolną częścią tułowia.

Dymorfizm płciowy dla wprawnego oka doświadczonego hodowcy jest łatwy do zauważenia, gdyż samice są mniejsze od samców, a ich pióra bardziej matowe. Dodatkowo posiadają biały pas piór znajdujący się tuż pod skrzydłami.

Paleta barw w upierzeniu Rozelli kaledońskiej jest niezwykle bogata i intensywna, składa się zarówno z ciemnych, stonowanych barw, jak i nasyconych, żywych. Wszystko to sprawia, że papuga staje się niezwykle urokliwa, a niezauważenie jej jest wręcz niemożliwe.

OKRES LĘGOWY: Sezon lęgowy u Rozelli tasmańskiej rozpoczyna się we wrześniu i trwa aż do lutego. W tym czasie papugi stają się bardzo płochliwe i starają się za wszelką cenę ukryć. Dlatego też należy zapewnić parce dostęp do budki lęgowej, w której samica może złożyć 4-5 jaj. Inkubacja trwa około 20-22 dni i zajmuje się nią jedynie troskliwa samiczka. Nie można jednak zapomnieć o bardzo istotnej roli samca, który chroni swoją rodzinę, przed drapieżnikami oraz dostarcza partnerce pożywienia.

Młode opuszczają gniazdo po około 5 tygodniach, gdzie przez kolejne 4 tygodnie dokarmiane są jeszcze przez rodziców.

ROZWÓJ: Młode papugi stają się w pełni samodzielne po upływie 8-10 tygodni. Początkowo w ich ubarwieniu dominuje zieleń, świadcząca o tym, że pisklęta są zdrowe i rozwijają się prawidłowo. Intensywne pierzenie, po którym młode Rozelle w pełni przypominają dorosłe osobniki ma miejsce po 16 miesiącu ich życia. Dojrzałość płciową osiągają po upływie 2 lat i wtedy też zaleca się dopuszczenie par do pierwszych lęgów. Nie należy tego robić wcześniej, ponieważ gniazdowanie może nie być owocne, a także w łatwy sposób możemy zniechęcić ptaki do podejmowania kolejnych prób.

DŁUGOŚĆ ŻYCIA: Średnia granica wieku u Rozelli tasmańskiej wynosi 10-15 lat. Przez ten czas mamy możliwość zapoznać się z wieloma ekscytującymi zwyczajami tych niezwykle barwnych papug.

ŚRODOWISKO NATURALNE: Rozelle kaledońskie z przyjemnością zamieszkują górskie lasy położone na znacznych wysokościach, lasy eukaliptusowe, bądź też lasy znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie cieków wodnych. Nie gardzą także polami, sadami, ogrodami lub parkami, gdzie wyrządzają ogromne szkody, a co za tym idzie, nie są zbyt dobrze postrzegane przez ludzi.

WYSTĘPOWANIE: Rozella ta jest gatunkiem endemicznym dla Tasmanii, wyspy położonej na południowo-wschodnim wybrzeżu Australii oraz dla sąsiadujących z nią wysepek Bass Streit.

POŻYWIENIE: Jak większość Rozelli papuga odżywia się głównie nasionami traw, drzew i krzewów, a także owadami i ich larwami. W hodowli ich dietę należy wzbogacić w owoce i warzywa, zieleninę, mieszanki ziaren i orzechów, kukurydzę oraz pestki dyni, będących źródłem witamin niezbędnych dla prawidłowego rozwoju papugi. Przysmakiem Rozelli są świeże kiełki zbóż, które z łatwością możemy wyhodować we własnym ogrodzie.

INNE ODMIANY:

U Rozelli tasmańskiej wyróżnia się dwa podgatunki:

  •  Platycercus caledonicus caledonicus
  •  Platycercus caledonicus brownii

TRYB ŻYCIA: Rozella kaledońska należy do bardzo żywych, aktywnych i energicznych papug. Charakteryzuje ją po części wędrowny tryb życia, który prowadzi. Wynika to przede wszystkim z nieustannie zmieniających się i zwężających żerowisk. Sporadycznie można ją spotkać w głębi kontynentu australijskiego, gdzie zawędrowuje nawet w okolice Sydney, a także na pobliskich wyspach, gdzie stają się niezwykle interesującą i pociągającą atrakcją turystyczną. Nadmierna ingerencja człowieka w środowisku naturalne sprawia, że papugi tracą swoje dotychczasowe siedliska i zmuszone są żerować na polach, bądź w sadach i ogrodach, gdzie wyrządzają ogromne szkody, zyskując tym samym niezbyt pochlebne opinie na swój temat, ze strony rolników. W okresie lęgowym Rozelle bardzo często spotykane są w parach, bądź w niewielkich grupach liczących zaledwie kilka osobników. Ptaki te należą do monogamicznego gatunku, a ich pary są dozgonne, praktycznie nierozerwalne. Wraz z nadchodzącą zimą papugi gromadzą się w większe grupy, liczące nawet kilkadziesiąt osobników, co ułatwia im przetrwanie oraz zdobywanie pożywienia.

DODATKOWE INFORMACJE: Rozella tasmańska pomimo swych średnich rozmiarów, powinna mieć zapewnioną dużą, przestronną wolierę umożliwiającą swobodne przeloty. Papuga ta uwielbia latać, nie stroni także od kąpieli, zwłaszcza w upalne dni. Wybieg należy zbudować z solidnych materiałów, uniemożliwiających ptaku ucieczkę. Woliery mogą także zostać wykonane z mocnego, zdrowego drewna, ponieważ Rozelle te nie wykazują skłonności niszczycielskich. Aby zniwelować jakiekolwiek uszkodzenia klatki, musimy dostarczyć papudze wszelkiego rodzaju zabawki, np. drabinki, czy liny, które będą atrakcjami, pochłaniającymi bez reszty naszych pupili. Nie powinno się także zapominać o codziennym zaopatrywaniu wolier w gałęzie, zwłaszcza te grube, które pomagają Rozellom w ścieraniu dzioba, ponieważ jego przerost jest dużym problemem u tego gatunku papug.

CIEKAWOSTKI:

v Ilość żyjących na wolności Rozelli tasmańskich kalkuluje się na około 50000 osobników.

v Wcześniej, ze względu na swoje charakterystyczne, niebieskie policzki, uważano ją za podgatunek Rozelli królewskiej.

v W 1788roku Rozella kaledońska po raz pierwszy została opisana przez niemieckiego przyrodnika Johanna Friedricha Gmelina.

v Niemiecki – Gelbauchsittich

v Japoński – akabitaikikusainko

v Holenderski – Geelbuikrosella

v Angielski – Green Rosella/ Tasmanian Rosella